Nieuwsbrief Hamro Jivan
Nieuwsbrief 18 maart 2007
Het is weer al enige tijd geleden dat u van ons bericht hebt ontvangen over de situatie in het kinderhuis Hamro Jivan in Kathmandu.
Het gaat voorlopig goed met de kinderen en met de dagelijkse gang van zaken in het huis heeft een goed verloop. Het management van het huis is in handen van Hans en Martine. Eveline, Christa, Karin en Jeroen ondersteunen hen en begeleiden de kinderen. Bala en Sunita dragen met de didi’s zorg voor de dagelijkse gang van zaken.
De kinderen gaan weer naar school en vinden hun dagelijkse structuur weer terug. Er is ontspanning onder elkaar en inspanning met het dagelijkse huiswerk. Dat gaat allemaal goed!
Toch staat er dat het voorlopig goed gaat met de kinderen. Er zijn nog twee zaken, die zorgen met zich meebrengen. Dat zijn de legalisering van het huis binnen de nepalese wetgevingsstructuur en de financiën om het huis draaiend te houden.
Door de arrestatie van Henk kwam het kinderhuis in een impasse te verkeren. De aanwezige vrijwilligers hebben die uitermate goed ingevuld, zodat het huis kon blijven voortbestaan. De formele verantwoordelijkheid over het huis van de oude NGO (stichting) onder voorzitterschap van Resham was echter komen te vervallen. De nepalese wet schrijft terecht voor dat de verantwoordelijkheid voor een kinderhuis moet liggen bij een nepalese NGO. Dit betekende dat er voor de exploitatie van het kinderhuis vanaf dat moment geen rechtsbasis was. De nepalese overheid reageert hier in het algemeen op door het huis te sluiten en de kinderen onder te brengen in de CWIN huizen. Om deze onwenselijke stap te voorkomen is er intensief overleg geweest met de betrokken nepalese overheidsorganisaties.
Door de nepalese overheid, waarvan de welfare council een onderdeel is, is een comité in het leven geroepen, waaraan de verantwoordelijkheid voor het kinderhuis is toegekend. Het comité heeft de opdracht om een aanbevelingsbrief op te stellen voor de definitieve oplossing van de zaak. In een goede meeting met het comité is voorgesteld om de kinderen onder te brengen bij een nieuw opgerichte NGO. Hierover was men in eerste instantie enthousiast. De leden van het comité maakten een goede en deskundige indruk.
De huisvesting van het kinderhuis zou buiten de stad worden gerealiseerd. Bij nader inzien bleek echter dat Bala vanwege de afstand niet in het nieuwe huis zou kunnen gaan werken en de capaciteit van de enige in die buurt aanwezige school onvoldoende was.
Bovendien bleek na enige dagen dat het comité van aanbeveling de kinderen niet aan de nieuwe NGO wilde toewijzen. De redenen hiervoor zijn niet direct duidelijk geworden.
Hans en Martine spraken met het comité af om samen naar een oplossing te zoeken door de oprichting van een andere NGO. Dit lijkt de goede kant op te gaan. Een dergelijke NGO moet ons volledige vertrouwen kunnen hebben. Dit betekent dat deze overeenkomstig de nepalese wetgeving moet zijn samengesteld, uit betrouwbare personen moet bestaan, verantwoording moet afleggen over de financiën en de werkwijze, niet onbesproken van samenstelling mag veranderen, enz. enz.. Al deze punten moeten zeker worden gesteld middels screening en anderszins voordat onze stichting haar commitment voor mede financiering van het kinderhuis kan geven. Het belang van de juiste besteding van de sponsorgelden, volgens de verwachting van de sponsors, staat hierbij voorop.
De doelstelling van onze nederlandse stichting is beperkt. We willen als stichting onze verantwoordelijkheid niet uitbreiden door op enigerlei wijze uitvoering te geven aan het management van het kinderhuis. Dit gebeurt nu door de vrijwilligers en Hans en Martine onder verantwoordelijkheid van het comité. In een later stadium zal dit naar verwachting plaatsvinden door een manager onder verantwoordelijkheid van een nieuwe NGO. Praktisch gezien steunen we nu de doorstart van het kinderhuis door leefgeld en schoolgeld over te maken voor de exploitatie van het kinderhuis. Daarover wordt uiteraard netjes verantwoording afgelegd. Voorlopig sturen we de sponsorgelden naar Nepal via de vertrouwde bankrekening, waarvan Hans het pinpasje bezit.
We gaan als stichting geen commitment aan met een NGO, wanneer deze niet ons volledig en bewezen vertrouwen heeft. Bovendien moeten we ons commitment ook financieel kunnen waarmaken. Dit laatste is momenteel niet het geval. De sponsorgelden maken het mogelijk nog een maand of drie te draaien. De totale begroting van het kinderhuis schatten we in op € 30.000,--. De sponsorgelden voor kinderen bedragen naar schatting jaarlijks € 10.000,--.
Het ontbreekt de stichting momenteel aan menskracht en middelen om acquisitie van gelden voor het kinderhuis ter hand te nemen. Ook in die zin willen we onze verantwoordelijkheid als stichting niet uitbreiden. Tenzij aan de voorwaarden om dit op professionele basis aan te pakken kan worden voldaan.
Om het kinderhuis te kunnen laten voortbestaan hebben we contact gezocht met grotere organisaties om een commitment met een nieuwe NGO te kunnen waarmaken. De resultaten hiervan zijn nog niet bekend.
In praktische zin zullen we als stichting alles blijven doen om de eerdergenoemde voorwaarden voor een doorstart te realiseren.
Om die reden hebben we een acquisitie actie gestart om de korte termijn van exploitatie te kunnen verlengen. Alle ondersteuning hiervan vanuit de sponsors is zeer welkom.
Op dit moment zijn er voldoende vrijwilligers aanwezig.
Hartelijk dank voor uw betrokkenheid en uw ondersteuning in de afgelopen tijd.
Groetend,
Frits Bakker, vz. Stichting Hamro Jivan Nederland, e-mail: mailto:traitdunion@planet.nl
Robert de Leeuw van Weenen, contactpersoon Hamro Jivan Nederland, e-mail: mailto:robertdlvw@zonnet.nl
Eric de Bruin, Menno Straver, Ton Straver, Jan van Wijngaarden en Simone van Duijvenbode.
p.s. In de mailbox zijn de afgelopen maanden vele honderden mailtjes verstuurd en binnengekomen. De teller van de in-outbox staat op 1378. Mocht één van uw mailtjes onvoldoende zijn beantwoord dan bieden we daarvoor onze verontschuldigingen aan.
Sponseractie Hamro Jivan, kreet van de vrijwilligers..
Gelieven dit door te sturen aan zoveel mogelijk vrienden, familie, kennissen en geintresseerde; Hamro Jivan maakt een doorstart!Hamro Jivan, een huis in Kathmandu, waar ruim drie jaar lang kinderen onderdak, educatie en gezondheidszorg kregen. Het huis wordt bewoond door 46 kinderen, met een leeftijd tussen de 5 en 16 jaar. Elk hebben ze een eigen achtergrond en een eigen karakter.
Een aantal maanden geleden werd ontdekt door de Nepalese staff-leden, vrijwilligers en sponsering dat de Nederlandse leidinggevende verkeerde bedoelingen had met het huis. Een aantal kinderen bleken al geruime tijd sexueel misbruikt te zijn, zoals ook uitgebreid in de Nederlandse media besproken is. In Nepal is er direct een onderzoek gestart tegen deze man, en is hij opgepakt en aangeklaagd. Het politie onderzoek is nog steeds in volle gang.Door het team van vrijwilligers en staffleden wordt er nu gewerkt aan een doorstart van het huis. Met toekomstplannen als een veilige leefomgeving, een nieuwe school, extra medische zorg, psychologische begeleiding en extra aandacht voor hun sportieve en creatieve ontwikkeling.
Aan dit alles zit natuurlijk een financiële kant, en om zekerheid te kunnen bieden voor de toekomst van deze kinderen vragen wij uw hulp. Het is geweldig wat voor steun we al hebben gekregen vanuit Nederland, maar het is helaas niet genoeg om onze doorstart voort te kunnen zetten.Na deze verschrikkelijke gebeurtenis zou het oneerlijk zijn om de hoop van deze kinderen te moeten opgeven omdat we het financieel niet rond kunnen krijgen.
Op het moment gaan de kinderen naar school, zodat ze hun examens kunnen afmaken. Ze rennen rond het huis, voetballen in de modder en doen hard hun best voor hun studie. Maar we moeten nog en lange weg bewandelen eer het verleden is uitgewist. Deze kinderen hebben genoeg geleden en het is tijd voor een frisse start.Daarom vragen wij uw aandacht, met uw financiële steun kan er weer aan een toekomst gewerkt worden.
Steun ons door een bedrag over te maken aan de Nederlandse Stichting Hamro Jivan;Stichting Hamro Jivan
Rekeningnummer : 10.10.59.388Laag Boskoop 80
2771HC Boskoop
Benodigheden:
- De primaire behoeften van de kinderen zoals eten, onderdak, kleding en hygiène.- Betaling van de staffleden, huishoudelijke hulp.
- Schooluniformen.- Schoolmateriaal als nieuwe schoolboeken, pennen, schriften etc.
- Totale medische checkup.- First aid kan aangevuld worden met medicijnen.
- Renoveren van het speelplein- Spelletjes zoals ballen, een nieuw springtouw etc.
- Opstellen van een bibliotheek- Geld voor leuke uitstapjes, bijvoorbeeld een bezoekje aan de dierentuin of aan een park.
- Knutselspullen als stiften potloden gekleurd papier/karton scharen, prit etc.Alvast heel erg bedankt voor de aandacht en de hartelijke groeten van alle kinderen van Hamro Jivan en de vrijwilligers in Nepal!
Christa van Osch, Jeroen Bruijn, Ellie Lardenoije, Karin Cantrijn, Eveline Smit.Voor vragen kunt uw ons contacteren op:
Eveline smit; e.c.smit@gmail.comOrganisatie Nederland, Frits Bakker; traitdunion@planet.nl
Netwerk... duzzz
Hallo lief Nederland,
Wat een overweldigende reacties... zo gek! En we kunnen het hier onmogelijk zien via internet door de oh zo slome verbinding. Erg frustrerend. Maar we hebben vooral heel veel positieve reacties gehad. Kwam het ook, naast de shockerende berichten, goed over op jullie? Ik was de uitzending eigenlijk een beetje vergeten, dus ik schrok me vanochtend rot door mijn overvolle inbox. Wel echt super lief van iedereen, nichten, vrienden van, huilende moeders, sponsers, en totaal onbekenden mensen voor mij. BEDANKT VOOR AL JULLIE STEUN!
En ondertussen, om eerlijk te zijn, zit ik me echt helemaal rot te vervelen. Vanavond krijgen we te horen dat we weer terug mogen in het huis, maar dan moeten we wel NOG een vergadering afwachten. De afgelopen dagen, sinds ik weg ben uit het huis, flink ziek geweest. Alsof mijn lichaam eindelijk de rust ervoor had, 4 dagen in bed gelegen. Dubbele heimwee, naar de kids en naar mama die altijd zo goed voor me zorgt als ik ziek ben in NL. Maar daar ben ik alweer overheen hoor haha!
Ondertussen blijf ik op de hoogte van de gebeurtenissen in het huis via 1 van de staff leden, en bel af en toe met een van de oudere jongens. Super gezellig om 'smorgens om half 8 je bed uit te worden gebeld met 'goodmorning Eva'. Het gaat goed met ze, ze hebben vrijdag een grote voetbalwedstrijd tegen een ander huis met kinderen en daar zijn ze zich goed voor aan het voorbereiden. De jongens zijn echt zo goed aan het worden! 1 ding eigenlijk, ik mis ze en ik wil terug... maar nog eventjes wachten.
De ontwikkelingen zijn nog steeds in proces, super spannend allemaal. Vandaag hou ik me hart weer vast voor een vergadering. Hopelijk kunnen we echt snel verhuizen (met inhoud van het huis), en weer naar school. Dat zijn echt mijn hoofdprioriteiten op het moment.
Ondertussen zijn Frits en Joke hier ook nog, met Netwerk meegekomen. De voorzitter van de NL organisatie, heel fijn zodat we samen op een lijn verder kunnen werken. Over de mail is dat toch heel anders.
Zaterdag is hier het festival van de KLEUREN! Wel bekend als Holy, echt super veel zin in. Op de heen weg naar hier werd ik al bekocheld door waterballonetjes (gelukkig nog zonder kleurstof). En het moet een gekkehuis zijn op die dag. Soort van paintball zonder pistolen. Word een mooi kleurenfestijn samen met de kinderen.
Een hele dikke knuffel vanuit Nepal! Eveline
Excuses voor het vorrige bericht...
Mijn excuses voor het bericht dat op deze weblog heeft gestaan voor een aantal uren.
Het was niet de bedoeling dat deze informatie op het wereld wijde web terecht kwam en alleen bedoelt voor zeer bevriende en familie gerelateerde contacten.
Hierbij de nieuwsbrief van de organisatie Hamro Jivan waarvoor ik werk op het moment om een beetje de situatie uit te leggen:
Nieuwsbrief Hamro Jivan
Vrienden van Hamro Jivan,
Deze nieuwsbrief zenden we u, omdat u de afgelopen tijd uw betrokkenheid heeft getoond bij het kinderhuis Hamro Jivan.
Dankzij uw morele, fysieke en financiële steun kon hier in de afgelopen jaren onderdak, voeding en scholing worden geboden aan wel 48 straatkinderen. Dit is een fantastisch gebeuren. Als bestuursleden van de stichting Hamro Jivan Nederland hebben wij hier ook persoonlijk geldelijk en fysiek aan bijgedragen.
In de nieuwsbrief van Hamro Jivan hebt u kunnen lezen dat Henk Molhuysen met ons als stichting Hamro Jivan Nederland heeft gebroken en een nieuwe vorm heeft gekozen voor de financiële relatie met Nederland. De reden die hij hiervoor gaf was het onbegrip bij de stichting voor de Nepalese situatie. We hebben het belang van de kinderen altijd voorop gesteld en om die reden tot op heden niet naar u toe kunnen reageren op dit conflict. In het belang van de kinderen en het kinderhuis is het nu echter het moment om openheid van zaken te geven.
Hamro Jivan maakt turbulente tijden door.
Het was een enorme schok en zware klap voor ons om te horen dat Henk verdacht wordt van het seksueel misbruik van kinderen, maar het vereiste een gedegen onderzoek voordat hieraan ook maar enige bekendheid kon worden gegeven. Ook niet aan u, omdat we aan de andere kant wisten dat uw sponsorgeld volledig wordt besteed aan de opvang van straatkinderen. Naar aanleiding van het vermeend seksueel misbruik van kinderen hebben de aanwezige vrijwilligers verder onderzoek in gang gezet. Dit is verricht door de Nepalese organisatie Voice of Children. Uit alle afgelegde verklaringen is komen vast te staan dat er zeer gegronde redenen zijn om de kwestie aan de politie voor te leggen. Vorige maand hebben we dan ook aangifte gedaan bij de Hoofdofficier van Justitie in Den Haag en vorige week is aangifte gedaan bij de Nepalese politie. Het gevolg is dat Henk is gearresteerd. Binnen enkele weken zal bekend worden welke stappen er verder worden ondernomen.
We zijn nog volop onder de indruk van de ingreep. Momenteel moet echter de doorstart van het kinderhuis centraal staan!! De aanwezige vrijwilligsters en stafleden hebben hiervoor al het nodige in gang gezet. De kinderen zijn na de arrestatie in de nacht van woensdag op donderdag heel goed opgevangen. Ze kunnen nog niet naar school, omdat ook de partner van Henk, tevens schoolhoofd, als medeplichtige wordt aangemerkt. Alle stafleden en didi’s zetten zich in om de zaak draaiend te houden. Dat lukt gelukkig heel goed. Op de korte termijn komen ze hier zeker doorheen, in de eerste plaats omdat er door (uw) sponsoring vanuit Nederland nog wat middelen zijn, maar daarnaast ook dankzij de aangeboden steun van collega’s en de organisatie Voice of Children. We vertrouwen erop dat de vrijwilligsters, die in maart hun werk gaan oppakken, ons kunnen helpen. Ze kunnen gelukkig een zeer zinvolle en plezierige periode tegemoet zien.
Er zijn wel volop zorgen voor de langere termijn. Als stichtingsbestuur hebben we ons altijd verantwoordelijk gevoeld voor een goede besteding van het geld. Ook om die reden hebben we ingegrepen.
Het gaat ons om de kids!! De financiële middelen zijn slechts voor enkele maanden toereikend. Voor ons is het belangrijk voor de langere termijnbeslissingen om te weten of u uw steun aan Hamro Jivan wilt voortzetten. Zonder uw steun heeft een poging tot doorstart zelfs geen basis.
In dat geval is het sowieso over en gaan de kinderen terug naar hun straatleven, de prostitutie of de jeugdgang. Aangezien Hamro Jivan niet alleen draaide op de huidige sponsorbijdragen, maar ook de incidentele giften nodig had om de exploitatie rond te krijgen zoeken wij actief naar extra ondersteuning. Afhankelijk van de mate van steun kunnen we ervoor kiezen om de mogelijkheid te onderzoeken samen te gaan met een ander kinderhuis, te sluiten of (gedeeltelijk) zelfstandig door te gaan. We horen daarover graag uw mening en/of ideeën.
In zijn laatste nieuwsbrief heeft Henk zijn problemen met de Stichting Hamro Jivan vermeld en gaf hij aan met nieuwe mensen in zee te gaan. De Stichting Hamro Jivan en de nieuwe mensen hebben inmiddels in het belang van de kinderen de handen ineen geslagen en werken samen verder om het kindertehuis draaiende te houden. Donaties die in de afgelopen periode zijn gedaan aan de “nieuwe” Stichting komen evenals ALLE gelden van de “oude” Stichting geheel ten goede aan het kinderhuis. Het bankrekeningnummer van de nieuwe Stichting kan voorlopig dan ook gewoon gebruikt worden t.b.v. donaties. De bankrekeningnummers vindt u bovenaan deze nieuwsbrief.
We zullen u regelmatig op de hoogte houden van de ontwikkelingen rondom Hamro Jivan, waar u zich met ons zo nauw bij betrokken voelt. We werken hard aan voortzetting van het project. Uw blijvende bijdrage is daarin cruciaal. Maar het is misschien nog wel belangrijker dat u de staf en vrijwilligers een hart onder de riem blijft steken. We vertrouwen op u.
Groetend,
Frits Bakker, vz. Stichting Hamro Jivan Nederland, e-mail: traitdunion@planet.nl
Robert de Leeuw van Weenen, contactpersoon Hamro Jivan Nederland, e-mail: robertdlvw@zonnet.nl
Eric de Bruin, Menno Straver, Ton Straver, Jan van Wijngaarden en Simone van Duijvenbode.
P.s. Het is mogelijk dat we met onze mail en post niet iedereen bereiken, omdat we niet beschikken over de computerbestanden van Henk. Het staat u vrij om deze mail verder te verspreiden. Om onze informatieverstrekking te verbeteren zouden we van hen die deze brief per post krijgen graag een e-mail adres ontvangen.
Dit is alle informatie die ik jullie op het moment kan verstrekken,
Dikke kus van mij!!
PS het gaat goed hier hoor, zelfs heeeeeeeeeel goed!
Gewoon totaal wat anders!!
Een berichtje uit Pokhara!
Na wat uitstel ben ik toch nog zaterdag vroeg, na maar een paar uur slaap van het stappen, de bus in gekropen. Vanwege de grote hoeveelheid bagage van mij (drie tassen, een doos en mijn fiets) was het niet mogelijk om met een touristenbus te gaan. Dus we moesten wel in een oververpakte locale bus (en als je ooit in Nepal bent geweest weet je dat dit voor 9uur geen lolletje is). Gelukkig lag ik half in coma door een reisziektepilletje. Net voor Pokhara uitgestapt bij het 'dorpje' (een paar huisjes aan de main road). En het ging al meteen helemaal op zijn Nepalees. Toen we aankwamen bij mijn nieuwe gastgezin was er net een bed in mijn kamer gepleurd met een tafeltje en dat was het dan. Zonder gordijnen of iets van opvulling. En de familie waar ik verblijf is Tibetaans, en Tibetanen zijn nogal op het geld gericht. Dus ze begon over dat ze meer geld wou hebben. Niet mjn ding, maar die van Henk gelukkig. Maar zelf voelde ik me er niet helemaal welkom door. Henk vertrok en ik bleef opeens alleen achter in mijn nieuwe kamertje. De mensen spreken geen engels (paar buren wel), paar koeien/paarden en rijstevelden om het huis heen.. Zo dat voelt wel even wat anders dan de drukte en gezelligheid van Kathmandu. Maar naar drie dagen ben ik al meer in het ritme gaan zitten van het platteland en het gaat me nu een stuk beter af. Lekker 11 uur slapen per nacht, Dahlbat eten met het dochtertje van 5 jaar (die ik ook les geef) en opgeslokt worden door de avonturen in mijn nieuwe boek...
Het schooltje is gelukkig wel ontzettend leuk. Maar dat waren ze al voordat ik er kwam. Het bestaat nog net geen jaar met een rector van jaar of 25. Er zitten ongeveer 60 kinderen op van de leeftijd, 2 jaar (zoooo lief) t/m 10 jaar. Erg jong nog maar des te leuker om ze dingen te leren. Voor mij is er alle ruimte om creatieve/actieve dingen met ze te doen. Eerste dag engels gegeven omdat de lerares afwezig was, en de tweede dag wat dingen verteld over Nederland en ze het laten tekenen. Lekker kat en de muis, willie wortel en stand in de mand gespeeld. En vandaag de derde dag al een dag holiday door een of ander Nepalees festival. Dus op de fiets gesprongen (anders is het 2 uur lopen naar de stad) en Pokhara gaan verkennen.
Zometeen lekker lunchen ipv een avondje dahlbat en een beetje aan het meer hangen. Een heel erg positief iets hier is dat de temperatuur toch stukke comfortabeler is dan in KTM
De plannen voor de komende weken ben ik al een beetje aan het uitstippelen want ik ga natuurlijk niet 6 weken alleen maar lesgeven. Gister liep ik door het dorpje richting de rivier waar het steeds armer werd. Er blijkt ook nog een goverment schooltje te zitten in het dorp dat ik wil gaan bezoeken. Ik denk dat ik daar ook meer kan bereiken. Voor de rest wil ik mezelf nog van Sagarkot afgooien (paragliden), een yoga cursus van 3 dagen volgen, een kleine trek maken naar warmwaterbronnen en misschien nog zeilen over het meer als het goed weer is... Kijken of ik nog wat daagjes vrij bijelkaar kan sprokkelen.
Hoe gaat het bij jullie? Is de storm weer gaan liggen, januari kan ik mij nog herinneren als een saaie periode van hard werken/studeren, weinig feesten en wachten tot de zon weer wat warmer word?? Klopt dit, iig met deze herrinering ben ik toch blij dat ik hier zit. Ookal denk ik wel veel aan jullie, vooral in de dromen de afgelopen dagen is iedereen wel een keer langsgeweest....
Heel veel liefs van mij en zie jullie weer vanacht!
Laatste dag in Kathmandu!
Hallo iedereen!
Alweer mijn eerste deel van mijn reis achter de rug! 1/3 al gehad en nog 2/3 te gaan. Wel gek, net al mijn spullen ingepakt (dat is al behoorlijk uitgebreid naar 4 tassen ipv 2....) en het appartement schoongemaakt voor de nieuwe vrijwilligers die over twee weken het van me overnemen. Zo vreemd om straks dit alles te verlaten en een nieuw thuis te krijgen. Omdat het hier zo goed voor mij voelde met de kinderen, mijn vrienden hier die ik elke avond meet en mijn eigen huisje. Kwa werk ben ik wel toe aan iets anders en een nieuwe uitdaging. De afgelopen week was behoorlijk zwaar omdat de kinderen wintervakantie hadden. Dat betekende voor mij van 9uur s'ochtends tot 8 uur s'avonds aan de bak. En omdat er geen geld is/was werd mijn creativiteit wel op de proef gesteld. Met het idee van me zus heb ik de olympische spelen gestart. Elk groepje een land en elke dag een sportactiviteit van een paar uur. Zodat ze ergens naar toe konden leven. De vlag gemaakt, zo'n orgineelmogelijke teamfotoe, voetbal (nog altijd hun favoriete bezigheid), hoogspringen, verspringen, speerwerpen en vandaag de finale touwtjespringen. Ze nemen het allemaal heel serieus en dat maakt het des te leuker.
Voor de rest ben ik nog lekker aan het genieten van de live muziek, lekker onbijten en luxe in Kathmandu. Wel slecht eigenlijk, maar straks zal ik drie keer per dag reist voorgeschoteld krijgen en hard aan het werk moeten. Ben erg benieuwd hoe het is om in een gastgezin te wonen. Zij hebben ook nog nooit een buitenlander in huis gehad en engels word practisch onmogelijk. Er staan dus allemaal nieuwe uitdagingen op mij te wachten.
Foto's heb ik overgezet naar mijn album, om ze iets sneller te kunne bekijken.
Klik op deze sites, de een is van kerst en de anders is van de afgelopen tijd (zie vorrig bericht)
http://www.mijnalbum.nl/Album=YCF6RRYX
http://www.mijnalbum.nl/Album=EVM48ZX8
Een hele dikke kus en tot in Pokhara! Eveline
Het echte Nepal!!
Dus ik ben op mijn fiets gestapt, naar het zuiden naar 1 van de koningssteden Patan geweest. Lekker op mijn eigen tempo erdoor heen geslenterd van Tempel naar Tempel. PRACHTIG! Zo rustgevend leven de mensen daar met elkaar. En zoveel indrukwekkende tempels om elke hoek van de straat.
De dag erna kwamen de twee meiden, linda en lisette die ik had ontmoet in het vliegtuig , op bezoek in het weeshuis. Deze meiden zijn net afgestudeerd mondhygienisten en hebben een heel leuk lesje in elkaar geflanst. Wat is goed voor je tanden en wat niet, hoe moet je goed tandenpoetsen en voor iedereen een tandenborstel met tandpasta. En op het einde een fluorhapje voor iedereen wat wat minder prettig was. Ik zelf heb het ook doorstaan, goed voorbeeld natuurlijk.
De wintervakantie voor de kinderen was ondertussen begonnen, twee weken vrij omdat het te koud is om op school stil te zitten in halve open klaslokalen. Een groot deel van de kids uit ons huis zijn terug naar huis, hun village of relatives voor een paar dagen. Nieuwe kleren, inpakken, familieleden bellen. Heel wat geregel. Ik zelf was uitgenodigd door mijn nepalese broertje Ashish om met hem mee te gaan naar zijn village. Dat leek mij een mooie kans om het echt Nepal een keer in te gaan. En dat heb ik zeker gezien, wat een verijkende ervaring die niemand me meer afpakt. En ik heb er een Nepalese familie bij.
Maandag om half acht vertrokken we. Maar er bleek banda te zijn op de weg (staking) waardoor de bussen niet reden. Een andere weg maar pakken. Oef drie uur zo verschrikkelijk hobbelen dat ik af en toe een meter de lucht inschoot. Als we een tegenligger tegenkwamen was het wie het hardst toetert moet achteruit. En Ashish kotsend uit het raam met nog heel wat andere mensen. (Zus ik ben blij dat ik die wagenziekte van jou niet heb geerfd.) Ergens gedropt in de middle of nowhere en er stond een stukje lopen op het programma om in het volgende dorpje weer een bus te pakken. Helaas waren we net te laat voor die bus dus het enige wat erop zat was lopen naar het dorpje. De nepalese afstand was 2 uur maar we hebben er uiteindelijk ruim 4 uur over gedaan. Echt een prachtige toch langs de grote rivier ookal was onze bagage een beetje zwaar en het water al snel op. Eindelijk kwamen we aan in het dorpje. Zijn ouders (een oude man van 60 en een gehandicapte moeder met een gebroken rug) woonde in het kleinste en armste huisje. Maar zulke hartelijke mensen. Samen buffalo melk gedronken, het dorp laten zien (ongeveer 12 huisjes) en de Dahlbat werd voor ons klaargemaakt. Ashish vertelde dat ik zijn grote NL zus was en toen werd Ama (moeder) helemaal blij want ze had altijd al een dochter willen hebben. En de dagen erna kon ze niet ophouden met praten over mij met alle buurvrouwen. Samen wassen, koken, sliepen samen in een bed. De 3 zoons in het andere bed en vader op de grond in mijn slaapzak haha. Haar engels was net zo goed als mijn Nepalees net zoals de rest van het dorp. Dus het was aardig met handen en voeten werken maar dat maakte het allemaal extra speciaal. De volgende dag was er een picknick georganiseerd omdat iedereen vrij was vanwege de 'banda'. Alles werd meegenomen naar de rivierzijde; hout, potten, pannen, groenten, rijst, kruiden, water, trommels, voetballen en drie nog levende kippen die drie uur later op mijn bord lagen... Iedereen bleef maar om me heen draaien, de meiden waren niet van mijn zijde af te slaan en de ongetrouwde mannen waren wel geintresseerd: 'You have a boyfriend in Holland? Oh so you don't have a Nepali boyfriend'. Maar ik hield me meer bezig met het voetballen, ging best lekker ondanks de spierpijn de volgende dag heb ik wel twee goals gemaakt! Elke avond na Dahlbat verzamelde de kinderen uit het dorp zich in ons huis voor een soort van bijbelles. Alleen dan hindoestaans, met allerlei rituelen er omheen.
De derde ochtend heb ik de bus weer naar Kathmandu gepakt. En de bus zat vooral volgepakt. Volgens mij zaten we met ze 150 in en op de bus. Ik had 'recht' op een zitplaats omdat ik een ticket had gekocht maar ik kon alle moeder niet aanzien met de babies aan hun zij. Dus daar zat ik met twee babies op mijn schoot en nog twee vrouwen op een bankje, super lief. En zo werd ik uitgezwaaid door mijn Nepalese familie en dat ik vooral zo snel mogelijk terug kwam en dan voor langer!
Terug in Kathmandu kwam ik Ellie toevallig tegen in de Italiaan. Ik wou mezelf namelijk verwennen met een Piza. Heel vreemd om weer over de dagelijkse dingen en diepere onderwerpen te kletsen. Want de afgelopen paar dagen had ik bijna geen woord gezegd. Maar blijkbaar was er zoveel bij te kletsen dat we er 7 uur hebben gezeten, begonnen met dessert en koffie, toen piza, wijn en en als laatste een salade. Die obers moeten ook hebben gedacht?!
En nu is weer nu, het gaat goed hier. Nee ik heb nog geen heimwee, en heb ontzettend zin in de dingen die nog gaan komen. Straks mijn India Visum ophalen, mijn trekking regelen... er gaan nog zoveel leuke dingen gebeuren!
In Nederland is het weer helemaal niks hoorde ik, hmmm doet me goed! Ondertussen zijn er ook twee nieuwe vrijwilligers bijgekomen en die hebben mij en El weer helemaal bijgepraat over de politieke toestand... raar land ook af en toe hoor.
Dikke zoen, eef.
Kerstmis vervolg!
Zo zeg ik loop wel een beetje achter mezelf aan te schrijven. Er gebeurt teveel om het allemaal op te schrijven. Het word een lang verhaal dit keer.
Eerst kerst;
Twee dagen voor kerst zijn we begonnen met het doen van inkopen van cadeaus voor alle 50 kinderen in het weeshuis. We hadden al netjes lijsten gemaakt met alle wensen van elk kind erop en nu moesten we dus proberen om al deze spullen zo goedkoop mogelijk te vinden. 1,5 dag heeft het ons gekost om alles bij elkaar te zoeken. In duizenden vreemde Nepalese winkeltjes zijn we geweest (samen met Sunita, een Nepalees staflid van Hamro Jivan) en heel KTM hebben we gezien met de voet, bus, taxi, fiets en microbusje. Dat is trouwens nog een verhaal apart. Een microbusje rijdt een vaste route door KTM en overal kun je gewoon instappen. De busjes zijn zeg maar zoals onze witte bus (Hyundai H100) maar dan met allemaal kleine bankjes erin . Nu moet je heel even goed je fantasie gebruiken, want op een gegeven moment zaten wij dus met 25 (!) mensen in zo'n busje. Echt ongelooflijk. Je denkt steeds: 'nu laten ze er echt niemand meer bij'. Maar elke keer proppen ze er weer iemand in. De mensen schamen zich hier ook helemaal niet om half op en over elkaar te zitten. In Nederland zouden de mensen liever wachten op een volgende busje (al is dat hier ook niet mogelijk omdat ze allemaal proppe-vol zitten) dan dicht op elkaar gepakt te zitten. Maar goed, zondagmiddag hadden we alles bijelkaar gesprokkeld. van voetballen, tot game-boy-achtige spelletjes, hakken-schoenen voor de meiden, tollen, afstandsbestuurbare auto's. Zelf was ik nog niet echt in de kerstsfeer want tussen het afdingen door stond ik af en toe boven de wc even alles eruit te gooien. Maar een goed kerstgevoel want dit jaar waren Ellie en ik een beetje de kerstmannen.
Elk jaar wordt er ook in Hamro Jivan het kerstverhaal door de vrijwilligers verteld. Dit jaar wilde we er een beetje iets speciaals van maken, dus had Ellie een Engels-talige versie van het verhaal van het internet gehaald en deze omgetoverd tot een heus toneelstuk-script met wat Nepalese aspecten zodat de kinderen het beter zouden begrijpen. Eerste kerstdag hebben we de hele ochtend gespendeerd aan het inpakken van alle cadeaus, dat is echt meer werk dan je denkt! Ook hadden we het hele huis al versiert, met slingers, kerstbomen en we hadden zelfs een kartonnen kerststal geknutseld. De kinderen waren echt super opgewonden, over de cadeaus uiteraard (want dat blijft natuurlijk nog het belangrijkste). Wat heerlijk om al die kindergezichtjes met smart te zien wachten totdat hun cadeau uit de grote berg wordt geplukt. Over het algemeen was iedereen heel tevreden met zijn cadeau... gelukkig!!!
'S avonds had Henk een heel feestmaal bereid, hij is vroeger kok geweest dus kan heel lekker koken. En zo bestond mijn eerste echte kerstmaaltijd uit wortelenhutspot met tomatensaus, drumsticks en komkommersalade en als toetje custardvla. MMMmmmmm… die didi 's moesten er wel heel hard om lachen want ze begrepen niets van het eten. Allemaal dingen die je bij de rijst eet alleen dan zonder rijst. Toen iedereen zijn buikje rond had gegeten was het tijd voor een disco. En ook Henk is vroeger discjockee geweest (naar eigen zeggen) en had dus voor een perfecte geluidsinstallatie gezorgd. De hele avond hebben we gedanst op alle Nepalese hits (die wij inmiddels ook al fonetisch helemaal mee kunnen zingen)en uiteraard de venga-boys. Ik vind het zo leuk om met die jongens allemaal te dansen. Ze dansen hier echt super uitbundig.... rond een uur of tien was het toch wel tijd dat iedereen naar bed ging, want de kinderen moesten morgen weer naar school en wij waren zelf ook al erg moe. Het was echt een geslaagd kerstfeest voor de kinderen en voor onszelf ook!
Tweede kerstdag.
Tweede kerstdag hadden we allemaal vrij en wilde Ellie, Wiesje, Kim en ik lekker samen kerst gaan vieren. Dit begon uiteraard met lekker uitslapen, douchen en een goed stevig ontbijt. Dat inmiddels al brunch was geworden, het was al 12 uur. Daarna was het plan om, heel kerstmis-achtig, een wandeling te gaan maken naar een tempel, maar daar hadden we alle 4 al geen zin meer in. Elie en ik hadden het plan om een DVD-speler te huren (voor 2 euro 50) en wat dvd's te kopen en zo onze ultieme kerstdag te vieren. Dus dat hadden we gedaan en om drie uur hadden we ons heerlijk geinstalleerd in pyama met slaapzak, deken, kussens, verrukkuluke cote d'ore chocolade (vier verschillende smaken), chips en drinken voor het mini-tv'tje dat al drie maanden ongebruikt in ons appartement stond. Tot ieders grote verbazing werkte alles meteen (maar dat zal vast ook zijn gekomen door ons groot technisch inzicht) en hebben we de hele middag films gekeken. Voor de mensen die het iets zegt: brokeback mountains en the devil wears Prada. Net wat we nodig hadden... Rond een uur of zeven moesten we weer uit onze nestjes vandaan kruipen om weeer te gaan eten in Thamel. We werden echt ui t onze droom gehaald, ohja we zijn in Nepal !! Lekker gegeten bij de Italiaan met een goed glas rode wijn! Pap je kan zelfs hier de Hardy's krijgen haha. Kim was behoorlijk ziek geworden van het eten dus we hadden het maar niet laat gemaakt.
Kerstavond, niet te zien he dat ik ziek ben haha. We zijn naar een leuk feest geweest, ondanks dat ik nogal ziek was. De band speelde daar, in een hotel met alleen maar Nepalese. Super sfeertje, maar ik ben vroeg naar bed gegaan want lichamelijk trok ik het niet echt; http://i109.photobucket.com
Even een foto van mezelf: http://i109.photobucket.com
De kerstboom met de kado's:
Tweede kerstdag lekker met chocolade: http://i109.photobucket.com
Mijn nieuwjaar!!
Wat besefde ik me toen opens goed dat ik zover weg was van Nederland, vooral door het tijdverschil. Naomie in Australie, Rosa in New York .. Allemaal een ander soort nieuwjaar. Ik was ondertussen weer beter dus had wel zin in een feestje. Maar eerst even terug de tijd in naar 28 dec. Vorige week donderdag gingen Ellie en ik naar Nagarkot. Nagarkot is een plaatsje dicht bij Kathmandu dat speciaal bekend staat om zijn mooie uitzichten op de Himalaya 's. Dus wij vol goede moed donderdag vertrokken met de locale bus, hoog omhoog naar Nagarkot om de volgende dag vroeg uit de veren te gaan om de zonsopgang vanachter de bergen te kunnen aanschouwen.
Maar donderdag begonnen we al een beetje te twijfelen aan ons plan. Kathmandu was mistiger dan ooit, je kon geen enkele berg zien, laat staan meer dan 300 meter ver kijken. Maar we hadden goede hoop...
We zaten in een super leuk hotelletje waar Ellie en ik een soort van eigen huisje hadden dat echt super gezellig was een normaal gesproken een super mooi uitzicht zou moeten hebben. Omdat er verder niets te doen is in Nagarkot hebben we de hele namiddag en avond lekker gekletst in ons bedje, want het was veel te koud buiten. Ik had boxjes meegenomen waarop we onze MP3's konden aansluiten. We werden dus de hele avond vergezeld door o.a. the goo goo dolls, three doors down en racoon; heerlijk. Wat is het toch fijn dat er muziek bestaat.
Rond een uur of elf gingen we lekker slapen en hadden we de wekker gezet op vijf uur (voor als de mist nog zou opklaren). Om vijf uur 's ochtends ging dus fijn mijn super goede wekker (van de Action, bedankt mam!) maar helder was het absoluut niet. Het was zelfs een beetje aan het regenen. Allebei toch wel een beetje blij dat we ons warm bedje niet hoefde te verlaten, drukte we de wekker uit en sliepen we lekker lang uit tot wel acht uur. Na een stevig ontbijt vertrokken we dan eindelijk om 10 uur (treuzel, treuzel) om aan onze wandeling naar een ander dorpje in de Kathmandu -vallei te beginnen. Het enige materiaal dat we hadden was een kaart (die absoluut niet gedetaileerd genoeg was, maar goed) maar we hadden de goede hoop om dan dit keer wel een beetje geluk te hebben en gewoon voor het donker veilig in Changu Narayan aan te komen. En yes, na een lange wandeling van wel vier en een half uur (moe) kwamen we in het dorpje aan. De hele tocht hebben we met de boxjes op onze schouders (haha, dat nog net niet)muziek zitten te luisteren en goed meegezongen. Want ja, je moet toch wat als je door een prachtige vallei loopt met prachtige bergen op de achtergrond en magnefiek uitzicht dat je vervolgens totaal niet kunt zien!
Vandaaruit weer de bus terug naar Kathmandu gepakt, wat echt uiterst soepel verliep. Hoe chaotisch alles hier ook soms verloopt, het openbaar vervoer is echt perfect geregeld. Voor 50 eurocent kun je elke tien minuten een bus naar Nagarkot pakken (waar je dan wel 3 uur over doet..).
Rond een uur of zeven waren we weer veilig in KTM gearriveerd (na nog een helse mini tocht met een mini-busje; Eveline en ik hadden de volgende dag spierpijn. Maar we vonden dat het niet kwam door het wandelen, maar door de stand van onze lichamen die aangenomen moesten worden in het mini-busje. Het zat echt zo zo vol, dat onze benen en hoofd nog net in het busje konden (staand). De Nepalese hadden iig weer hun lolletje, veel gelach van Nepalezen die wel comfortabel in het busje zaten). In de avond toch nog even de kroeg in gedoken om naar de band te luisteren. En nee hoor, het gaat nog steeds niet vervelen.
Narakot foto's: http://i109.photobucket.com
http://i109.photobucket.com
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0849.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0863.jpg
De volgende dag stond er ook alweer veel op het program. Op een groot veld midden in het centrum van KTM zou een benefietconcert gehouden worden met allerlei bekende Nepalese artiesten. Ellie wou er wel graag heen, maar zaterdag is voor mij een 12 uur durende werkdag. Dus wat doen we, w e nemen gewoon de 10 oudste jongens van het weeshuis mee! Die vonden het uiteraard een super idee en daarbij hadden wij meteen ook een leuke dag. Het zou om twaalf uur beginnen, dus wij waren daar uiteraard netjes op tijd, maar het begon twee uur later. Maar goed, geen reden om te zeuren, want wat is er nu heerlijker dan een beetje te zonnebaden op 30 december? Niet toch?
Het concert was echt op z'n Nepalees, met een goed soundsystem (al ontbreekt het daar in Nederland ook vaak aan)en echte Nepalese schoonheden en rappers... maar goed, laten we het over het publiek maar even niet hebben. Ellie en ik waren buiten het feit dat we al een van de weinige vrouwelijke toeschouwers waren ook nog eens echt de enige blanken. Tja, en dan slaan de hormoontjes van menig jonge Nepalees even op hol, bleek wel. Dit was echt de eerste keer hier dat we ons onveilig voelde. Je kon niet eens rustig om je heen kijken om wat mensen te observeren want iedereen zat ons al aan te gapen voordat wij ook maar een blik in hun richting konden werpen. Als we een stap verzette, als begin van een danspas werden we meteen helemaal omringt door jongens die ons aanmoedigde om te gaan dansen. Nou nee bedankt! Wij bleven wel veilig op ons plekje staan (en dat was niet leuk, want het was goede dansbare muziek en sommige nummers kende we zelfs al). Gelukkig hadden we de grote jongens mee van het weeshuis, die denk ik nog meer geschrokken waren van hun eigen mannelijke soort dan dat wij waren. Ze zaten ons de hele tijd een beetje te beschermen en boze blikken naar andere jongens te werpen. Deze begrepen natuurlijk helemaal niet wat Ell ie en ik met een groep jongens van 16 jaar deden. Tja, het is ook allemaal moeilijk...
Maar dat was nog niet alles; midden op het concert kwam er een of andere gast met heel veel bravoure het podium op een rapte een beetje een nummer op een band met zijn tekst nog in zijn handen. Het publiek vond dus echt niet dat dat kon en begon hem uit te joelen. Vervolgens stak de artiest twee middelvingers naar het publiek op; tja en dan heb je de poppen aan het dansen! Het publiek gooide de dranghekken omver en rende op de gast af om hem eens een goed pak slaag te geven. Een middelvinger opsteken wordt hier duidelijk NIET getolereerd!
Ellie en ik bleven maar met open mond staan kijken en toen iedereen weer een beetje bedaart was (100 meter verderop lagen 20 ME'ers lekker in het zonnetje te pitten, deze vonden het schijnbaar niet de moeite waar om even in te grijpen)ging het concert ook weer gewoon vrolijk verder.
Iedereen had de smaak nu ook nog meer te pakken en wij blonden meisjes werden gelukkig wat meer met rust gelaten ( ik denk dat ze nu wel aan ons gewend waren). Maar goed, dat is nog niet alles....
toen het concert ten einde liep wilde de organisatie een verbroederend gebaar maken (want de slogan van het concert was uiteindelijk 'concert for peace and tranquility') en nodigde iedereen voor het podium uit om lekker uit z'n dak te gaan. Nou, dat hadden ze beter niet kunnen doen. Iedereen sprong op het podium en wat eerst nog een hossende dansmassa was (om al even in carnavals termen te spreken)werd al snel een hele grote chaos. Mensen gingen met de boxen gooien, en alles wat nog verder te grijpen viel. Dus: de muziek werd uitgezet en iedereen ging dan ook maar meteen naar huis.
Ik was met stomheid geslagen maar dit bleek heel normaal te zijn in Nepal bij concerten. Al met al was het toch super leuk; weer een nieuwe Nepalese ervaring erbij zullen we maar zeggen... Maar de volgende dag kwam Ellie naar me toe rennen met de krant 'The Himalaya'; ' We staan in de krant, hahaha'. En inderdaad, een klein fotootje gelukkig van mij en ellie en de feestende menigte om ons heen, met een artikel erboven over het concert. Maar wat onze foto voor toegevoegde waarde eraan had maar wel leuk!
Op het concert: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0886.jpg
In de krant: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0936.jpg
Maar goed, nieuwjaar... Hoop dat jullie allemaal weer een beetje zijn uitgeslapen en bijgekomen zijn... Ik in elk geval wel. Het leven gaat ook hier gewoon weer helemaal z'n gangetje en het lijkt wel alsof het alweer weken geleden is dat ik nieuwjaar gevierd heb!
...Op oudsjaarsdag hebben Ellie en ik een poging gedaan om een leuke outfit te vinden voor 's avonds. Maar dat klinkt makkelijk dan het is. Uiteindelijk alleen wat souvenirs voor thuis gekocht, want de maten waren te frustrerend en de spiegels te confronterend. Want van rijst word je heus niet slanker. We hebben vooral weer eens m'n ogen uitgekeken; die krijgen hier nog steeds geen rust hoor!
Na nog even heel verstandig een schoonheidsslaapje te hebben gedaan 's middags (want de voorgaande dagen zijn we ook niet bepaald vroeg het bed in gedoken) was het tijd om ons op te tutten en lekker te gaan uiteten. We zouden weeeer naar de band gaan luisteren. Zij speelde in een heel gezellig cafeetje waar je volgens de bandleden ook lekker kon eten. Daar hadden ze gelijk in... Het was weer echt een Nepalees feest, want binnen een mum van tijd stond iedereen te dansen, including me natuurlijk. De ouders van een van de bandleden waren er ook en die waren onze grootste fans. Ze vonden toch dat wij zo goed konden dansen. We werden meteen uitgenodigd om een keer Dhal Bat te komen eten (maar wel met onze handen! >of we dat konden? > natuurlijk kunnen we dat!
Ik had speciaal voor de gelegenheid een champagne-fles gekocht die we dan ook precies om 12 uur de lucht in lieten knallen (de dop dan, he). Helaas was het leven van de champagne fles was bij deze dus van korte duur; Ellie liet hem glijden uit haar handen. Wel heb ik hem nog mooi open kunnen knallen. Maar na een korte teleurstelling, konden we er ook weer het positieve van inzien; scherven brengen geluk zullen we maar zeggen...
Na twaalf uur was het feestje alweer snel uitgeblust en we zijn dan ook niet zo laat naar huis gegaan; rond een uur of twee. De Nepalezen begonnen ook allemaal al een beetje dronken te worden en dan komt hun instinctief gedrag wat meer op de voorgrond te staan; wat voor ons wat minder prettige gevolgen had.
Een kort maar krachtige avond/nacht zullen we maar zeggen!
De volgende ochtend heerlijk uitgeslapen en toen we eindelijk voor een ontbijt (dat inmiddels brunch genoemd zou moeten worden) Thamel ingingen moesten we wel lunchen. Ontbijts kon je nergens meer krijgen (het was twee uur). En zo hebben Ellie ik nieuwjaarsdag doorgebracht op de 8e verdieping van een restaurant, heerlijk genietend van het zonnetje. Ook hadden we allebei, heel creatief, onze dagboeken/plakboeken meegenomen inclusief alle frutsels die we nog van dagen geleden bewaard hadden en die nodig ingeplakt moesten worden. Een paar uur later; met een dik gevuld boek en weer een lege maag, gingen we maar weer eten en gezellig naar de band luisteren (jaha, ook in het nieuwe jaar waren ze weer van de partij)
Vier uur naar bed; de volgende ochtend weer om zeven uur eruit om naar de kids te gaan. Toen kwam Henk met het leuke nieuws dat we die dag gingen verhuizen. Zoals het in Nepal gaat. Dus ik terug naar het appartement en Ellie gewekt met het nieuws dat om twaalf uur de oudere boys zouden komen om alles te verslepen naar een ander appartement. En aan ons de taak om alles in te pakken. Nog een beetje overrompeld en verbouwereerd ben ik dus maar begonnen met mijn spullen pakken. Moest er ook wel een beetje om lachen. Lekker Nepalees weer... Henk had namelijk al een hele tijd geleden de huur opgezegd omdat we naar een veel kleiner appartementje naast het weeshuis zouden gaan verkassen. Maar door omstandigheden werd dat steeds vanaf 1 oktober al uitgesteld (gelukkig, gelukkig). Maar vroeg in de ochtend had iemand opeens besloten dat we er toch echt wel uit moesten. En dan wel diezelfde ochtend. Nou, dan doen we dat toch even? No problem, zoals alle Nepalezen zeggen. Je moet gewoon even al je plannen omgooien. Dus nu woon ik met de Nepalese staff in huis, de cookin didi en haar zoontje, Sonita van de staff en haar zus, en een jongen van 16 die ook in het huis werkt. Toch iets heel anders dan een meiden huis waar je in je nakkie kan rondrennen, hard met de muziek kan meezingen en met opendeur naar de wc kan gaan. Even wennen, maar dat zal he took voor hun zijn.
En dan is het nu weer nu... Ellie is weggegaan gister om te werken in Pharping voor een maand met een project voor vrouwen. Gister tot elf uur bij de kids gebleven omdat Henk niet thuis was. Lekker alle kinderen naar bed gebracht en met mijn slaapzak voor de kachel tv kijken met de oudere boys. Ik verheug me heel erg op de komende weken; ik wil nog heel veel zien en doen in Kathmandu, ik ga nog drie dagen mee met twee kinderen (mijn twee dai's) naar hun village, en 15 januari alweer afscheid nemen hier en op naar Pokhara waar ik les ga geven voor anderhalve maand op een klein schooltje. Allemaal heel spannend maar vooral heel leuk!
Met Nieuwjaar: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0948.jpg
Dikke dikke kus, Eveline
Een dikke kus voor het nieuw jaar voor iedereen!
Hallo lieve mensen,
De tijd vliegt voorbij! En er is alweer zo veel leuks gebeurd.
Ten eerst kerst (phoe das alweer lang geleden!) Mijn lijf is heel goed in plannen dus precies op de dag met alle kerststress werd ik ziek. Huppa lekker verkouden, oorpijn, keelpijn, buikpijn en overgeven op de nepalese toiletten! Een feest kan ik je wel zeggen. Gelukkig had ik assistentie met het inkopen van de kado's en vooral met het inpakken ervan. Maar ziek of niet, thuis blijven op kerstavond is natuurlijk niet mogelijk. Dus opgetut in een jurk naar het kerstfeest. In een groot hotel, met alleen maar Nepalese families. Zelf had ik niet echt de energie om mee te swingen maar het zag er gezellig uit. De volgende dag waren de kids niet te houden van de spanning! Samen met de vrijwilligers en de Nepalese staff hadden we het kerststukje voorbereid. Nog best ingewikkeld om Nepalese een stukje te laten opvoeren. Maar het was zeker zeer geslaagd. Want zelfs de kleinste die geen engels konden hadden begrepen dat ik Maria was en dat Jezus was geboren! Goede educatie weer. Daarna natuurlijk alle kado's uitgepakt, allemaal happy kids en als snel werd er van alles geruild en afgepakt. Ach jah kadootjes, blijkt wel weer, gaat meer om het papiertje dan de inhoud. Henk had een lekker feestmaal voorbereid; hutspot met kippenpoten en komkommer! Heerlijk, alleen een aantal kinderen dachten dat hij de rijst was vergeten! Daarna de muziek hard aan en lekker uit ons dak gegaan op de Nepales hits. Best handig want ook in de kroeg kan ik ze nu al meezingen.
(later meer, internet is te langzaam vanwege de drukte op het net)
Alvast een kus en ik ga morgen verder.
Word vervolgd met tweede kerstdag, 2 dagen Nagarkot in de bergen, een Nepalees benefit concert als enige touristen, in de krant met onze foto's, het nieuwjaarsfeest!
Marry Chrystmes! (op zijn kinds)
400 km op de motor door Nepal!!
Hallo lieve mensen,
Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven. Dat betekent niet dat ik niets uitvoer integendeel juist.
Een aantal dagen geleden heb ik geholpen op het schooltje waar de kinderen opzitten. Dit was omzelf een indruk te krijgen van het onderwijssysteem in Nepal. En omdat er al een aantal problemen waren voorgevallen en er geslagen was door de leraren.... dat kan natuurlijk niet. Door een soort van miscomminicatie moest ik zelf les geven zonder enige voorbereiding. De lerares was zelf namelijk weggegaan... okey? Dus ik ben ze maar Nederlandse liedjes gaan leren.. Foto: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline002-1.jpg
De twee oudere jongens hadden vakantie voor een week na hun tentamens. Dus een dagje met z'n drieen uit leek me we wel lachuh, op de fiets als kip zonder kop door de drukte. 'gewoon doorfietsen' zeiden ze haha. De ZOO was gesloten dus wat nu? Mij leek een voetbal wedstrijd wel grappig. Nou dat was een droom voor ze! Foto: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline011-1.jpg
Mijn twee broertjes... 'do you want to be our sister eef?' Foto: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline009.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline010-1.jpg
De afgelopen paar dagen heb ik een super mini vakantie gehad in een hele grote vakantie. Een Nepalese vriend, Sharad die beetje NL kan (zijn eerste zin tegen mij was; 'de stoptrein van 2 over 12 komt over enkele minuten binnen op spoor 4, herhaling') omdat hij daar een vriendin heeft leek het een tof idee om mij Nepal te laten zien op zijn manier. Eerst was het plan om op de fiets te gaan naar Gorkha maar dat leek hem niet echt veilig. En oh wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan met die wegen en vele bergen. Dus op de motor, samen met ellie (andere vrijwilliger) en een andere Nepalees op naar Gorkha. Zes uur lang door de bergen op een 'high way' met allerlei gaten en heeel veeel trucks. Maar het uitzicht was verbluffend. In Gorkha ontmoete we kim, die ik al eerder had ontmoet die daar volunteer work doet. Er bleek dat weekend een festival bezig te zijn voor de sinasappels en natuurlijke medicijnen. Prachtig een plein gevuld met gekleurde en feestende mensen, daarna hebben we Dahlbat gegeten bij het gastgezin van Kim. Wat een verschil hoe je hier behandeld word en hoe ze hier zooo primitief leven. Maar allemaal reuze aardig en gezellig, ookal is het wel voeten en handen werk om elkaar te begrijpen. De zon ging onder en wat een uitzicht, wel snel ons bed in want ik had nog steeds een houtenkont van het zitten op de motor.
Foto's dag 1: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline018.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline019.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline021.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline039.jpg
De volgende dag werden we wakker van de stromende regen... De eerste keer dat ik het zag regenen in Nepal, de nepalese zelf waren ook een beetje van slag. Brrr het was koud, maar toch stoer naar boven geklommen, naar Gorkha's Durbar Square waar de koning ooit Nepal heeft opgericht. Een prachtige heilig plaats en heel mysterieus met alle wolken die over ons heen raasde. Daarna hadden we besloten om 'nog even' naar Chitwan te rijden, zo'n 150 km naar het zuiden. Van 2000 meter naar 200 meter en omdat we wat laat waren vetrokken werd het een nachtelijk tourtje over de oudste snelweg van Nepal. Vol met trucks richting India, wat een avontuur. Een 4 uur durende achtbaan. Van de omgeving kon ik niet veel zien maar de temperatuur werd steeds wat aangenamer. In the middle of nowhere over wat gammele bruggetjes van een meter breed over riviertjes met krokodillen kwamen we terecht in een touristisch oord met hele leuke hutjes en internet? Wel een beetje raar hoor. In ons resort werd speciaal warm water voor ons gekookt op een groot vuur om ons weer een beetje op te warmen en de dahlbat stond klaar voor onze hongerige buiken.
Foto's dag twee: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline045.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline049.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline052.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline054.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef002.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef004-1.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline104.jpg
De volgende dag waren we extreem vroeg opgestaan om eventueel de zonsopgang te zien aan het meer. Alleen we konden geen hand voor onze ogen zien door de mist, dus we hebben maar wat gammele fietsen gehuurd en een baby olifanten centrum bezocht. Op de terugweg brak de zon door en daarbij ook de warmte. Wat een prachtige omgeving, de jungle met af en toe een lemen boerderijtje en spelende kinderen met baby hondjes/varkentjes/eendjes. Heerlijk met mijn voeten in het water, wat had ik zin om te zwemmen maar het werd afgeraden ivm de krokodilletjes. Op de achtergrond waren mijn nepalese vrienden muziek aan het maken samen met een Israelier die we tegen waren gekomen. Echt een vakantie gevoel, helaas moesten we alweer terug. En dat hebben mijn billen geweten zeg, 6 uur doorshasen om een voor het donker de bergen uit te zijn richting Kathmandu. Brr wat was het koud daar en wat een drukte. De smog kwam ons tegemoet, even weer wennen. De vriend van Sharad had mij afgezet omdat er zoveel file was, alleen ik had geen idee waar ik was. Dus per voet door steegjes en straatjes, alleen was de electriciteit ook nog eens uitgevallen (dat is hier twee uur per dag ongeveer) dus ik zag geen hand voor ogen. Uiteindelijk Ellie en Sharad bij geluk tegengekomen, we waren kapot! Iets heel geks nog gedronken, Tibetaans en naar BED!
Foto's dag drie:
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef005.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef006.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef009.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef029.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef037.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef039.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef040.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eef050.jpg
Toen ik gisteravond weer terug was in het kinderhuis sprongen de kids om me nek om me allemaal tegelijk te knuffelen!! Toen voelde ik echt dat ik ze had gemist, je gaat echt houden van die kids!
Wat een onvoorgetelijke mooie reis, wat is Nepal toch mooie en divers. Ik ben hier nog lang niet uitgekeken.
Dikke kus van mij, eveline!
Geen Sinterklaas in Nepal.... :(
Hallo!
Hoe was Sinterklaas bij jullie? Struikelen jullie nog over de pepernoten en is de rust weer wedergekeert in het land? Geen stress meer om je suprise af te maken die nog nat is van de verf of dat gedicht dat maar niet rijmt....
Helaas is de Sinterklaas ons huisje voorbijgegaan dit jaar. De kadootjes (16 kg) die we hadden ingepakt op mijn afscheidsdineetje zijn nog steeds niet aangekomen. Hopelijk komen ze snel aan en kunnen we ze onder de kerstboom leggen met een sinterklaas papiertje eromheen. De kinderen vonden het heel jammer (miss niet zo jammer als ik) en ze waren al helemaal klaargestoomd voor zijn komst. De liedjes hadden we al paraat en twee jongens zouden verkleed als Pietjes. Maar ik geef de hoop nog niet op en jullie horen het als ze er zijn.
Hier gaat het leven gewoon door, de kinderen zitten midden in hun examens. Met alle zenuwen en de extra studie uren zijn ze soms niet te houden, dus lekker springen/gillen/ballen tussendoor.
Volgende week ga ik een paar dagen naar Gorkha om een andere vrijwilliger op te zoeken (kim) die daar voor twee maanden zit. Dit is een heel klein dorpje omringt door prachtige tempel. Wel lekker om een paar dagen uit de drukke stad te zijn.
Tot snel, dan meer! Kus van mij.
PS Tibor (mijn oppaskereltje) heeft een zusje gekregen 21 november; Elis Maya Suzanne!! Gefeliciteerd.
Jarig jopje!
Nu al een verjaardag om nooit meer te vergeten! Chaos, zoals het hoord in Azie.
3 keer mijn sleutels kwijt (echt genetisch bepaalt zuster), ziekjes, verslapen, ouders die ik niet kon bereiken, kinderen huilen, alleen met 48 kinderen... Naja het schoot dus allemaal niet echt op. Daarbij kwam ook nog is dat er een jongen het huis heeft verlaten. Op school liep het niet goed en hij liep zelf elke keer te dreigen dat hij terug naar Pokhara wou.. nou toen mocht hij gaan. Vreemd hoor, maar zulke dingen moet er soms besloten worden.
Dus even was ik die achtenveertig koppies zat en ben ik gaan pitten op het dakterras in de zon. Toen ik wakker werd gemaakt door de kleinste van het stel met een grote snottebel aan zijn neus en een feestmuts op zijn hoofd voor mij was alles weer goed! Lekker met de kinderen gespeeld (wat zijn ze toch creatief hier met rotzooi) en als verassing hadden de vrijwilligers Mir en Urs (zijn al terug in NL) een giga grote chocolade taart geregeld met erop geschreven; "Happy Birthday Eveline"!! Mijn naam stond erop, dat heb ik nog nooit gehad!! Ook hadden de kinderen een prachtige zilveren armband voor mij uitgezocht en nog wat kleine dingetjes. Echt ongelovelijk, zelf hebben ze namelijk niets.
Dank jullie wel voor al jullie lieve mailtjes, ik heb er weer erg van genoten. Zo ie zo zijn alle reacties echt super, echt speciaal als je aan de andere kant van de wereld zit.
Ik ga een biertje drinken op mezelf haha, hopelijk doen jullie dat ook!
Dikke verjaardagszoen uit Nepal.
Mijn eigen verjaardags taart MET naam: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Picture.jpg
Rust in Pokhara!
Net terug van 7 uur hobbelen in een relatief nog luxe bus, ik voel me echt een sardientje uit blik. De volgende keer ga ik op de fiets heb ik besloten, maar daar later meer over.
Ik ben samen met Henk (opperhoofd van het huis) naar Pokhara geweest om het project te bezoeken waar ik half januari ga werken. Het is een heel klein schooltje dat vorrig jaar is opgezet. Allemaal nog heel primitief en simpel. Mijn taak is om te kijken wat er nog nodig is, hoe dat we dat kunnen aanpakken. Bijvoorbeeld voor de winter; glas in de ramen, een waterkoker, bureau’s voor de leraren. En daarnaast de leraren ondersteunen met engels, want dat is nog niet echt op een boarding-school-niveau en vertellen over mijn land en cultuur. Allemaal zeker de uitdaging waard. Het gastgezin is erg lief, maar het woord engels kennen ze nog niet. Dus dat word toch nog mijn Nepali boekjes openslaan.
Het schooltje; http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline011.jpg
Pokhara is echt heerlijk rustig. Ik heb mezelf twee dagen zeer goed vermaakt: lekker rond het meer gewandeld, in een hangmat gelegen, warme douche in de lodge en uiteten! Was wel lekker om er even uit te zijn, ik was een echte tourist! De shock was dan ook wel groot toen ik terug was in Kathmandu, de smog komt je echt weer tegemoet en vogels hoor je niet meer fluiten. Wel heel fijn om de kids weer terug te zien. De dames, Ursela en Miriam, heb ik afgezet op het vliegveld richting Nederland. Voor het eerst alleen in het appartementje, lekker schoongemaakt en alle 'nieuwe' spullen een plekje gegeven.(achtergelaten door de andere vrijwilligers). Mijn beautycase/etensvooraad/kledingkast is echt verdubbeld! Dank jullie wel.
Aan het meer: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline013.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline012.jpg
In Pokhara heb ik nog een gezin bezocht die Henk kende en het oudste zoontje financieel steunt met school. Zo armoedig, een lemenhuisje van zo'n 12 vierkante meter waar 5 mensen leefde, vader is kaarsenmaker. Maar zo hartelijk en we hebben wat afgelachen. Lekker cola gedronken met alle buurtkinderen en daarna met z'n alle uiteten! Het was een groot feest voor mij en voor hen.
De familie: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline010.jpg
De tijd vliegt voorbij, zo raar dat ik alweer twee weken weg ben. Maar gelukkig heb ik nog heel wat weken te gaan!
Liefs voor iedereen!
Nog wat foto's van het pannenkoeken bakken en oerhollandse spelletjes!
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline001.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline004.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline003.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline005.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline002.jpg
Foto's
Onze straat: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline1001.jpg
Kim met de kinderen: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline1002.jpg
Dansles op zaterdag: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline1003.jpg
Robina: http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline1003.jpg
Fotocollage maken:http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline1005.jpg
Mijn nieuwe pronkstuk: ttp://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Eveline1018.jpg
Ik zal snel meer plaatsen maar dit duurt eindeloos!
Living like a Queen in Kathmandu!
In Kathmandu
(nepalese computers grrr, net een super lang verhaal geschreven en die is nu weg... )
Opnieuw: Namaste lieve mensen.
Eindelijk zit in Nepal. Op schiphol was toch nog wel behoorlijk moeilijk en in het vliegtuig heb ik toch nog een traantje gelaten met alle lieve 'planletters'. Via London, een noodlanding in Dubai (er stond een paar stoelen in de fik) toen naar Muscat en uiteindelijk naar Kathmandu. Helaas ligt mijn bagage nog ergens ertussen in, maar waarschijnlijk komt dat morgen aan. Wel fijn want deze outfit heb ik al 50 uur aan.
In kathmandu werd ik opgewacht door Henk (de baas van het kinderhuis) en de oudste jongen. Henk is echt een toffe kerel, erg lachuh en hij blijft babbelen. Daarna naar het toch wel behoorlijk luxe appartement gebracht maar de meiden waren er niet. Helaas, daar zit je dan... in je nieuwe huisje, koud, geen spullen met het idee dat je nu echt weg bent van thuis. Gelukkig kwamen de meiden snel (waren uit eten geweest) en was erg gezellig. Kim (ook nieuw) had net als ik een beetje jetlag dus we konden niet echt slapen.
Wel fijn kunnen uitslapen en ik werd gewekt door Elly en Kim of ik mee ging onbijten.; Een typisch Nepalees onbijt, mijn maag keerde eerst wel om want was behoorlijk pittig maar het was wel lekker.
Daarna met Kim door het touristische gedeelte geslenterd, een wirwar van straatjes en honderde winkeltjes. Echt super mooi. Het voelt ook erg veilig allemaal, beter dan Amsterdam.
In de avond alle kids ontmoet tijdens het eten en huiswerk gemaakt. Voor het eerst Dubat gegeten, heeeel veeeel reist met aardappelen, groenten en een gele drap. Met de handen natuurlijk, best wel lekker. Ze eten dit in de ochtend en s' avonds. Dus straks zal het wel me nek uitkomen.
De kids zijn echte deugnieten en erg enthousiast. Stuk voor stuk ook individuen en van Henk hoor ik mooie/vreemde/zielige verhalen over hun achtergrond. Heel bijzonder.
Maar ik moet gaan, het gaat hier sluiten. Nu lekker chillen in mijn appartement. (word zojuist I'm a barby girl afgespeelt met dansende nepalese mannen achter me haha)
Dikke kus Eva (mijn nieuwe naam want Eveline is te moeilijk)
Afscheidsdineetje!
Ohhh wat heb ik lekker gegeten gister. Met 16 vrouwen , een homo, mijn zwager en mijn papa aan 1 tafel is toch een heel speciale ervaring kan ik jullie mededelen. Op het menu stond:- Vooraf gamba's met gepelde tomaatjes op een bedje van ijsbergsla met een heerlijke pittige chili saus.
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0077.jpg
- Als hoofdgerecht aten wij lamscarré op een bedje van knolselderijpuree met een voortreffelijke honingtijm saus.
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0094.jpg
- En als toet was er de vers gebakken brownie (iets wat hard) met lichtgeklopte slagroom en vanille ijs.
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/IMG_0107.jpg
Mmmmmm het was een verrijking voor de tong en alle eer gaat naar mijn vader/moeder/zus/jacco die zo heerlijk hebben gekookt voor ons. Dank jullie wel!
En natuurlijk iedereen ontzettend bedankt dat jullie in zo groot aantal aanwezig waren. Het was voor mij een hele speciale avond om jullie allemaal zo bijelkaar te zien, stuk voor stuk prachtige vrouwen en hele goede vriendinnen! Zelf besef ik nog niet helemaal dat ik morgen dan echt het vliegtuig instap maar ik zal jullie allemaal heel erg veel gaan missen, stuk voor stuk!
Morgen vlieg ik om 17.40 vanaf Schiphol! (Ik krijg er steeds buikpijn van als ik er aan denk.) Alles is zo goed als ingepakt dus bijna klaar om te gaan, bijna.... nog 1 nachtje slapen!
Dikke kus en ik spreek jullie weer in Nepal!
Informatie over mijn projecten.
Wat ga ik nou precies doen daarzo in Nepal, iets met kinderen en ook nog reizen...
Het plan in het kort ziet het er zo uit: ik kom aan in Kathmandu, hier zal ik twee maanden verblijven in het hoofd kinderhuis van de stichting 'Hamro Jivan'. Daarna trek ik naar het platteland vlak bij Pokhara en zal ik mij nog twee maanden nuttig maken in een kleiner kinderhuis en zal ik logeren bij een typisch Nepalees gezin. Dan zijn er nog twee maanden over om me uit te leven in de rest van Nepal en noord India met mijn backpack op.
De club kids in Kathmandu:
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Kathmandu5.jpg
Voor meer informatie over de projecten zie "lees verder"
Foto's straatkinderen/kinderhuis:
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/kathmandu2.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/kathmandu3.jpg
http://i109.photobucket.com/albums/n68/vliegmachine/Kathmandu6.jpg
Lees verder...Scene in de kroeg
Samen met een rugby-maatje in de kroeg (ik noem geen namen):
'Eveline, waar ligt Nepal eigenlijk, in India?'
Ik moet al beetje lachen; 'Nee, Nepal is zelf een land'
Zij; 'Oh ligt het dan in Zuid-Afrika of die kant op?'
Proestproestproesthihihahahaha
Zij: 'Maar er woedt nu geen burgeroorlog of iets dergelijks? Anders wel gevaarlijk hoor!'
Whahahaha naja blijkbaar ga ik echt naar the middle of somwewhere voor sommige mensen!
